Michael Ende Sözleri

"Momo'nun ortadan kavbolmasından kısa süre sonra gazetelerden birinde bir yazı çıkmıştı ve yazının başlığı "Son Gerçek Hikâyeci"ydi. Yazida Gigi övülüyor, ne zaman ve nerede bulunabileceği belirtildikten sonra mutlaka görülmesi gereken harika bir gösterisi olduğundan da bahsediliyordu Bunun üzerine Gigi'yi merak edip gormek ve dinlemek isteyen bir sürü insan her gün eski tiyatroya akın etmeye başlamıştı. Gigi doğal olarak durumdan memnundu elbette. Her zaman yaptığı gibi aklına geleni anlatıyor ve sonra kasketini uzatarak atılan paraları topluyordu. Çok geçmeden bir seyahat firması Gigiyle bir anlaşma yapa rak onu görülmeye değer seyler arasında göstermek için hayli yüksek bir ücret bile ödedi. Artik turistler otobüslerle oraya getiriliyor, Gigi de belirli saatlerde, bir plan icinde hikâyelerini anlatıyordu"

Sayfa 192 · Pegasus Yayınları · 2017

"Yalnızca Momo'ya ait olan bir hikayeyi anlattı. Bu hikaye de hemen yenilip yutuldu ve kısa bir süre içinde unutuldu. Ondan durmadan başka hikayeler isteniyordu. Bu sıkışıklığın verdiği bunalım içindeki Gigi, vaktiyle yalnız Momo için anlattığı bazı hikayeleri peş peşe piyasaya sürmeye başladı. Sonuncuyu da anlatıp bitirdiği gün kendisini boşalmış ve tükenmiş hissediyordu, artık yeni bir şey bulması olanaksızdı."

Sayfa 193 · Pegasus Yayınları · 2017

"İnsan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Öyle de olmalı."

Sayfa 43 · Pegasus Yayınları · 2017

"İnsan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı.Her zaman adım adım ilerlemeli.Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli,bir adım, sonra derin bir nefes,sonra bir süpürge.İşte o zaman hayat zevkli olur.Önemli olan işini iyi yapmaktır.Öyle de olmalı." "Bir de bakarsın ki adım adım bütün yolu bitirmişsin.Nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan."

Sayfa 43 · Pegasus Yayınları · 2017

"....Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur."

Sayfa 178 · Pegasus Yayınları · 2017

"Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır."

Sayfa 178 · Pegasus Yayınları · 2017

"Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider , kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır..."

Sayfa 178 · Pegasus Yayınları · 2017

"Ama bütün şairlerin yaptığı da bu," derdi Gigi. "Ben onların parasını hiçbir şey vermeden almıyorum ki. Ne istiyorlarsa onu alıyorlar. Hem ister bir tarih kitabından olsun, ister başka yerden, ne fark eder? Tarih kitaplarında yazılanların hepsinin doğru olduğu ne malum; belki de uydurmadır, ne biliyoruz?"

Sayfa 46 · Pegasus Yayınları · 2017

"Görüyorsun ya, yine çok içtim. Kabul ediyorum, son zamanlarda çok fazla içiyorum. Yaptığımız işe başka türlü dayanamam. Dürüst bir duvar ustasının vicdanı sızlar. Harcın içine haddinden fazla kum katmak ne demektir, bilir misin? Böyle bir bina dört beş yıl dayanır. Sonra biri öksürse, yıkılıverir. Hepsi aldatmaca, haince aldatmaca, hile! En kötüsü bu da değil, yaptığımız evler! Bunlar aslında ev bile değil. Bunlar, bunlar ruh ambarları bunlar! İnsanın midesi bulanır !"

Sayfa 93 · Pegasus Yayınları · 2017

"Yaşamda esas önemli olan, " diye konuşmasına devam etti adam, "insanların bir yerlere gelmeleri, yükselmeleri, bir şeylere sahip olmalarıdır. Kim ötekilerden daha öndeyse, daha iyi yerdeyse ve daha çok şeye sahipse başka şeyler de kendiliğinden gelir. Dostluk, arkadaşlık, sevgi, şeref gibi."

Sayfa 106 · Pegasus Yayınları · 2017

"Kabul ediyorum, son zamanlarda çok fazla içiyorum. Yaptığımız işe başka türlü dayanamam. Dürüst bir duvar ustasının vicdanı sızlar. Harcın içine haddinden fazla kum katmak ne demektir, bilir misin? Böyle bir bina dört beş yıl dayanır. Sonra biri öksürse, yıkılıverir. Hepsi aldatmaca, haince aldatmaca, hile! En kötüsü bu da değil, yaptığımız evler! Bunlar aslında ev bile değil. Bunlar, bunlar ruh ambarları bunlar! İnsanın midesi bulanır!"

Sayfa 93 · Pegasus Yayınları · 2017

"Harcın içine haddinden fazla kum katmak ne demektir, bilir misin? Böyle bir bina dört beş yıl dayanır. Sonra biri öksürse, yıkılıverir. Hepsi aldatmaca, haince aldatmaca, hile! En kötüsü bu da değil, yaptığımız evler! Bunlar aslında ev bile değil. Bunlar, bunlar ruh ambarları bunlar! İnsanın midesi bulanır! Amaaan, bana ne bundan canım? Ben paramı alıyorum ya, ona bakarım! Evet, devir değişiyor! Evvelce başka türlüydüm. Yaptığım işle gurur duyardım."

Sayfa 93 · Pegasus Yayınları · 2017

"Sana şunu söyleyeyim Momo, hayatta en tehlikeli şey, gerçekleşmiş hayallerdir . Hele benimki gibi olursa! Artık hayal edecek şeyim kalmadı." "Yapabileceğim tek bir şey kaldı artık, o da susmak, bir şey anlatmamak... Hayatımın sonuna kadar ya da hiç değilse insanlar beni unutuncaya kadar susmak..."

Sayfa 230 · Pegasus Yayınları · 2017

"Bazı günler tek başına taş basamaklarda oturup, içinden geldiğince konuşup şarkılar söylediği oluyordu. Onu yıpranmış taşlardan, ağaçlardan ve kuşlardan başka duyan olmuyordu. Çeşit çeşit yalnızlık vardır . Momo'nunki çok az kişinin bildiği ve çok az kişinin dayanabileceği bir yalnızlıktı. Kendisini bir hâzinenin içine kilitlemişler ve hazine her gün çoğala çoğala sonunda onu boğacakmış gibi geliyordu. Hiçbir çıkış yolu yoktu. Kimse ona ulaşamıyor ve o da kimseye varlığını gösteremiyordu. Dağ gibi bir zaman yığınının altında bunalmış kalmıştı."

Sayfa 237 · Pegasus Yayınları · 2017

"Çiçek bulutları Momo'yla birlikte kentin üstünden, evlerin, çatıların, kulelerin üstünden hızla esip geçiyordu. Sanki güzel bir vals çalıyor ve çiçek kümeleri bunun temposuna uyarak bir aşağı bir yukarı dalgalanarak uçuyordu. Çiçekler yavaş yavaş alçaldılar, alçaldılar ve donup kalmış dünyanın üstüne kar taneleri gibi yağdılar. Ve tıpkı kar taneleri gibi eriyip çözülerek görünmez oldular. Çünkü artık her biri ait olduğu yere ulaşmıştı. Bu yer, insanların yüreğiydi."

Sayfa 293 · Pegasus Yayınları · 2017

"Kaplumbağa orada duruyordu. "Kassiopeia" dedi tatlı bir sesle eğilip hayvanın çenesinin altına okşadı. "İkiniz de çok iyi bir iş başardınız. Ama bana her şeyi anlatacaksın çünkü bu defa sizi göremedim." "DAHA SONRA!" Sözcükleri belirdi kabuğunun üstünde. Sonra Kassiopeia hapşırdı. "Sakın üşütmüş olmayasın?" Diye üzülerek sordu Hora Usta. "HEM DE NASIL!" Oldu Kassiopeia'nın cevabı. "Herhalde Duman adamların soğukluğundandır," dedi Hora Usta. "Çok yorgun olduğunu ve iyice dinlenmek istediğini anlıyorum. Hadi git yat." "TEŞEKKÜRLER!" Yazdı sırtına Kassiopeia. Sonra sarsak adımlarla sessiz ve rahat bir köşeye çekildi. Başını ve dört ayağını kabuğunun içine çekti ve sırtında bu kitabı okuyanlardan başka kimsenin göremeyeceği bir yazı belirdi: SON."

Sayfa 297 · Pegasus Yayınları · 2017

"Ben size bütün bunları alıp bitmiş gibi anlattım. Oysa gelecekte olacakmış gibi de anlatabilirdim. Benim için ikisi arasında büyük bir ayrım yok." Herhalde sonraki ilk istasyonda inmiş olmalı. Çünkü bir süre geçince kompartımanda yalnız olduğumu fark ettim. Ne yazık ki bu hikayeyi anlatanı o günden sonra bir daha hiç görmedim. Ama bir gün kısmet olur da tekrar karşılaşırsak, ona çok şeyi sormak isterim."

Sayfa 300 · Pegasus Yayınları · 2017

"Günün birinde insanın canı artık hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şeyle ilgilenmez ve kurur gider. Üstelik bu isteksizlik geçici değildir, hatta giderek de artar..İnsan kendinden hoşlanmaz, sanki içi bomboştur ve dünyayla bağdaşamaz..Ne kızgınlık duyar ne de hayranlık. Ne sevinmesini bilir ne de üzülmesini. Gülmeyi de ağlamayı da unutmuştur. Böyle bir insanın içi kaskatı kesilmiştir..Hastalığın adına gelince, buna ölümcül can sıkıntısı denir."

Sayfa 268 · Pegasus Yayınları · 2017

"Caddelerde karşılaşan tanıdıklar durup birbirlerinin hatırlarını soruyor, ayaküstü sohbetler ediyorlardı. İşe gidenlerin artık pencere önlerindeki çiçekleri seyredecek ya da küçük bir kuşa yem atacak kadar vakitleri vardı. Doktorlar hastalarıyla tek tek ilgilenmeye zaman ayırabiliyordu. İşçiler işlerini severek ve huzur içinde yapıyordu çünkü kimse onları en kısa sürede en çok işi yapsınlar diye sıkıştırmıyordu. Herkes her şeye dilediği kadar zaman ayırıyordu."

Sayfa 295 · Pegasus Yayınları · 2017

"Momo karşısındakileri, aptal insanların bile aklına parlak düşünceler getirtecek şekilde dinlerdi.Bunun için karşı tarafı düşünmeye iten bazı şeyler söylemez ya da zekice sorular sormaz, aksine yalnızca sessizce oturur ve anlatılanları pür dikkat dinlerdi."

Sayfa 20 · Pegasus Yayınları · 2017