Kürk Mantolu Madonna Alıntıları

"… insanlar birbirilerini ne kadar iyi anlıyorlardı… Bir de ben bu halimle kalkıp başka bir insanın kafasının içini tahlil etmek, onun düz veya karışık ruhunu görmek istiyordum. Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!… Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?"

Sayfa 37 · Yapı Kredi Yayınları

"Onu ve onun kafasının içinden geçenleri burada daha iyi göreceğimi zannediyordum. Fakat işte ben, şapkamı uçurmak isteyen rüzgârdan, uğuldayan ağaçlardan ve koşup giderken birçok şekillere giren bulutlardan başka bir şey görmüyordum. Onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak demek değildi… bunu zannetmek için pek saf ve ancak benim kadar gafil olmak lazımdı."

Sayfa 37 · Yapı Kredi Yayınları

"Gece vakti, kar ve rüzgârda, tenha yollarda, göğsünü bağrını açarak saatlerce dolaşmak Raif Efendi’den beklenir şey değildi. “Bir şeye mi canınız sıkıldı?” dedim. Telaşla cevap verdi: “Yok canım… Ara sıra olur… Gece vakti yalnız başıma dolaşmak isterim. Kim bilir, evin gürültüsü mü canımı sıkıyor nedir!..” Sonra, fazla söylemiş olmaktan korkar gibi acele acele; “İnsan ihtiyarladıkça böyle oluyor galiba!” dedi. “Çoluk çocuğun ne kabahati var!”"

Sayfa 35 · Yapı Kredi Yayınları

"Onun sesiz sedasız yaşayışı, tahammül edişi, insanların zaaflarına merhametle ve edepsizliklerine eğlenerek bakışı kâfi bir irade değil miydi? Beraber yürüdüğümüz zamanlar yanımda gidenin bir insan olduğunu bütün kuvvetimle hissetmiyor muydum? Bu sıralarda, insanların birbirilerini aramaları, bulmaları ve birbirilerinin içini seyretmeleri için konuşmanın neden muhakkak suretle lazım olmadığını, neden bazı şairlerin boyuna, tabiatın güzelliği karşısında yanlarında konuşmadan gidecek birini aradıklarını anladım."

Sayfa 33 · Yapı Kredi Yayınları

"Onun tarafından, değişmez bir hükümle mahkûm edildiğimi gördükçe daha çok kıvranıyor, derin bir ümitsizliğe düşüyordum."

Sayfa 65 · Yapı Kredi Yayınları

"Dünyada en zor şey, insanın kendi kendini tanımasıdır."

Sayfa 160 · Yapı Kredi Yayınları

"Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: Her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım. Söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum… Kime?.. Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba? Kime, ne anlatabilirim? On seneden beri hiç kimseye bir şey söylediğimi hatırlamıyorum. Boşuna yere herkesten kaçmış, boş yere bütün insanları kendimden uzaklaştırmışım; ama bundan sonra başka türlü yapabilir miydim? Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok… Lüzum da yok. Demek böyle olması icap ediyormuş. Yalnız söyleyebilsem… bir kişiye olsun içimdekileri dökebilsem…"

Sayfa 46 · Yapı Kredi Yayınları

"Tablo, aslını görmek kudretini gözlerimden alacak kadar mı beni sarmıştı?"

Sayfa 75 · Yapı Kredi Yayınları

"İnsanlar birbirlerini ne kadar az tanıyorlardı... Ve ne kadar çok şey bildiklerini sanıyorlardı."

Sayfa 56 · Yapı Kredi Yayınları

"İnsanlara kendinden hiçbir şey bırakmak istemeyen ve yalnızlığını, ölüme giderken bile beraber alan bu adama karşı içimde nihayetsiz bir merhamet ve onun mukadderatına karşı nihayetsiz bir alaka uyandı."

Sayfa 44 · Yapı Kredi Yayınları

"Resimlerin çoğu insana gülümsemek arzusu veriyordu."

Sayfa 54 · Yapı Kredi Yayınları

"Günlerim birbirine tıpkı tıpkısına benzeyerek geçiyordu."

Sayfa 52 · Yapı Kredi Yayınları

"En büyük zevkim evin bahçesinde veya derenin kenarında yalnız başıma oturup Hülyalara dalmaktı."

Sayfa 48 · Yapı Kredi Yayınları

"En kibar hareketin, hemen çıkıp gitmek ve yarın akşam gene gelmek olduğuna hükmettim. Yavaş yavaş ahbaplığı ilerletirdim... Bir gece için bu kadarı çoktu bile... Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim... Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi ürkütmekten her zaman çekinirdim."

Sayfa 69 · Yapı Kredi Yayınları

"Küçüklükten beri hakikatten ziyade hayal dünyasında yaşayan sessiz bir çocuktum. Tabiatında manasız denilecek kadar ileri giden bir çekingenlik vardı ki, çok kere etrafım tarafından yanlış anlaşılmama, aptal yerine konmama sebep olur ve beni üzerdi."

Sayfa 48 · Yapı Kredi Yayınları

"Dün sokakta giderken iki kişiye rast geldim. Birini ilk defa görüyordum, öteki de dünyada bana belki en uzak insanlardan biriydi. Bunların hayatım üzerinde bu kadar müthiş tesirleri olabileceği aklıma gelir miydi?"

Sayfa 47 · Yapı Kredi Yayınları

"O, beni birden bire sessiz ve karanlık dünyamdan ayırmış, ışığa ve sahiden yaşamaya götürmüştü. Bir ruhum bulunduğunu ancak o zaman fark etmiştim. Şimdi, geldiği kadar sebepsiz ve ani, çekilip gidiyordu."

Sayfa 124 · Yapı Kredi Yayınları

"Hangi hain tesadüf dün onları yolumun üstüne çıkardı ve beni, senelerden beri dalmış olduğum derin uykudan, artık yavaş yavaş alıştığım hissiz uyuşukluktan ayırdı. Deli olacağım, yahut öleceğim dersem yalan söylemiş olurum. İnsan tahammül edemiyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor. Ben de yaşayacağım… Ama nasıl yaşayacağım!.. Bundan sonraki hayatım nasıl dayanılmaz bir işkence olacak!.. Ama ben dayanacağım… Şimdiye kadar olduğu gibi…"

Sayfa 46 · Yapı Kredi Yayınları

"Kalbim hızla atmaya başladı. Kim olursa olsun, bir insanın yaşamakla ölmek arasındaki büyük köprüde çabalaması korkunç bir şeydi."

Sayfa 41 · Yapı Kredi Yayınları

"Bu hisler şimdiye kadar asla hata etmemişlerdi. Bir insan hakkında ilk hükmü onlar verir, sonra aklım, tecrübelerim bunu, ekseriya yanlış olarak, tadil ederdi. Fakat her defasında haklı çıkan gene bu ilk his oluyordu."

Sayfa 82 · Yapı Kredi Yayınları