Kürk Mantolu Madonna

"İnsanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar. Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne bulunduğu bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır"

Sayfa 2 · Bitirdi · Sipahi Yayınları

"Gerçekten bir can, bedenin her yerine eşit dağıtılmaz mıydı?"

Sayfa 2 · Bitirdi · Sipahi Yayınları

"… insanlar birbirilerini ne kadar iyi anlıyorlardı… Bir de ben bu halimle kalkıp başka bir insanın kafasının içini tahlil etmek, onun düz veya karışık ruhunu görmek istiyordum. Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!… Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?"

Sayfa 37 · Yapı Kredi Yayınları

"Onu ve onun kafasının içinden geçenleri burada daha iyi göreceğimi zannediyordum. Fakat işte ben, şapkamı uçurmak isteyen rüzgârdan, uğuldayan ağaçlardan ve koşup giderken birçok şekillere giren bulutlardan başka bir şey görmüyordum. Onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak demek değildi… bunu zannetmek için pek saf ve ancak benim kadar gafil olmak lazımdı."

Sayfa 37 · Yapı Kredi Yayınları

"Günlerim birbirine tıpkı tıpkısına benzeyerek geçiyordu."

Sayfa 52 · Yapı Kredi Yayınları

"Gece vakti, kar ve rüzgârda, tenha yollarda, göğsünü bağrını açarak saatlerce dolaşmak Raif Efendi’den beklenir şey değildi. “Bir şeye mi canınız sıkıldı?” dedim. Telaşla cevap verdi: “Yok canım… Ara sıra olur… Gece vakti yalnız başıma dolaşmak isterim. Kim bilir, evin gürültüsü mü canımı sıkıyor nedir!..” Sonra, fazla söylemiş olmaktan korkar gibi acele acele; “İnsan ihtiyarladıkça böyle oluyor galiba!” dedi. “Çoluk çocuğun ne kabahati var!”"

Sayfa 35 · Yapı Kredi Yayınları

"Dünyada en zor şey, insanın kendi kendini tanımasıdır."

Sayfa 160 · Yapı Kredi Yayınları

"Onun sesiz sedasız yaşayışı, tahammül edişi, insanların zaaflarına merhametle ve edepsizliklerine eğlenerek bakışı kâfi bir irade değil miydi? Beraber yürüdüğümüz zamanlar yanımda gidenin bir insan olduğunu bütün kuvvetimle hissetmiyor muydum? Bu sıralarda, insanların birbirilerini aramaları, bulmaları ve birbirilerinin içini seyretmeleri için konuşmanın neden muhakkak suretle lazım olmadığını, neden bazı şairlerin boyuna, tabiatın güzelliği karşısında yanlarında konuşmadan gidecek birini aradıklarını anladım."

Sayfa 33 · Yapı Kredi Yayınları

"Resimlerin çoğu insana gülümsemek arzusu veriyordu."

Sayfa 54 · Yapı Kredi Yayınları

"Tablo, aslını görmek kudretini gözlerimden alacak kadar mı beni sarmıştı?"

Sayfa 75 · Yapı Kredi Yayınları