"Günün birinde insanın canı artık hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şeyle ilgilenmez ve kurur gider. Üstelik bu isteksizlik geçici değildir, hatta giderek de artar..İnsan kendinden hoşlanmaz, sanki içi bomboştur ve dünyayla bağdaşamaz..Ne kızgınlık duyar ne de hayranlık. Ne sevinmesini bilir ne de üzülmesini. Gülmeyi de ağlamayı da unutmuştur. Böyle bir insanın içi kaskatı kesilmiştir..Hastalığın adına gelince, buna ölümcül can sıkıntısı denir."

Sayfa 268