"Bazı günler tek başına taş basamaklarda oturup, içinden geldiğince konuşup şarkılar söylediği oluyordu. Onu yıpranmış taşlardan, ağaçlardan ve kuşlardan başka duyan olmuyordu. Çeşit çeşit yalnızlık vardır . Momo'nunki çok az kişinin bildiği ve çok az kişinin dayanabileceği bir yalnızlıktı. Kendisini bir hâzinenin içine kilitlemişler ve hazine her gün çoğala çoğala sonunda onu boğacakmış gibi geliyordu. Hiçbir çıkış yolu yoktu. Kimse ona ulaşamıyor ve o da kimseye varlığını gösteremiyordu. Dağ gibi bir zaman yığınının altında bunalmış kalmıştı."

Sayfa 237