Kayıp ilanını gördüğüm zaman artık çok geç olduğunu anladım. O şiş yüzü ismi olmadan da tanırdım, o kısık gözleri ve o tuhaf gülümsemeyi; hiçbir şeyin yolunda gitmediği apaçıkken, ‘Her şey yolunda’ demeye çalışan o yorgun yüzü, bana düşmanca değilse de umutsuz gözlerle bakan, ula…
Kayıp ilanını gördüğüm zaman artık çok geç olduğunu anladım. O şiş yüzü ismi olmadan da tanırdım, o kısık gözleri ve o tuhaf gülümsemeyi; hiçbir şeyin yolunda gitmediği apaçıkken, ‘Her şey yolunda’ demeye çalışan o yorgun yüzü, bana düşmanca değilse de umutsuz gözlerle bakan, ulaşılmaz bir yere çekilmiş o yüzü; ‘Hiçbir şey yapamayacaksın’ diyen bakışı. Gerçekten de hiçbir şey yapamadığımı o gün anladım. Fotoğrafta iri ilmekli, beyaz bir hırka giymişti, boynundaki fular bluzunun üzerine sarkıyordu, uygunsuz bir kıyafet, sekiz yaşında bir çocuk kıyafeti değil, bir erişkinin kıyafeti; ama hepsinden öte, o tuhaf duruşu; kollarını kendine farklı bir hava vermeye çalışır gibi garip bir biçimde kavuşturmuştu. Fotoğraf bana, her tarafı acıdığı halde iyiymiş gibi görünmeye çalışan o dokunaklı halini hatırlatıyordu, acısı sakar hareketlerinden, gergin kollarından ve bacaklarından belli olduğu halde; içinde bir şeylerin paramparça olduğu hemen fark ediliyordu.” Fransa’da yaşanan gerçek bir olaydan yola çıkılarak kaleme alınan roman, aile kurumuna sorgusuz sualsiz kutsallık atfedilmesinin yıkıcı sonuçlarını yalın ve sarsıcı bir anlatımla gözler önüne seriyor.
"
Daha geçen sonbahar savcılık tarafından takipsizlik kararı verilmiş olan bir vakanın yeniden cezai kovuşturma konusu yapılması için kuşkular yeterli değildi.
"
"
İleride ne olmak istediğini sorduğum zaman , jandarma olmak istediğini söyledi . Neden? Çünkü insanlara yardım etmek istiyordu. Ona yardım etmek istediğimizi anlıyor mu.
"
"Diana’yı gittikçe daha az görüyorduk.Bodrumda uyuyordu.Bir gün banyo küvetinin sırından büyük bir parçanın yok olduğunu gördüm, üstüne bir şey düştüğünü söylediler ama ben öyle olmadığını biliyordum.Bazen bodrumun kapağından Diana’nın sesini duyuyordum, sonra günlerce süren bir seszlik oldu."
"O hep onlarla aramda olacak.Onu bir kız kardeş olarak sevdiğimi söyleyebilmek isterdim ama benim için bir kız kardeş değildi, çünkü o hiçbir şey değildi, onu görmüyorduk, onunla oynamamıza izin yoktu, bütün günlerini odasında geçiriyordu ve ağladığı zaman daha da kötü oluyordu çünkü ceza veriliyorlardı, ona akşam yemeği vermedikleri zaman, gece yemek için kalkarsa ya da tuvalete gitmesine izin vermedikleri için çişini yatağa yaparsa, yine cezalandırılıyordu."
"O zaman kendi kendime tuhaf sorular soruyorum, başka bir ailede ya da başka bir dünyada olsaydık, o kendisi olabilseydi ve ben kendim olabilseydim, ağabey ve kız kardeş gibi olabilir miydik, demek istiyorum ki olduğumuz kişiler olmasaydık, o kendisi olmasaydı ve ben kendim olmasaydım, olmuş olacağımız o başkaları, ağabey ve kız kardeş olabilir miydi?"
Yükleniyor...