"Ya masraflar? -diye sürdürdü Oblomov.- Para nerede? Ne kadar param olduğunu duydun mu sen? -diye sordu Oblomov neredeyse dövecek gibi.- Dairem mi var? Buraya bin ruble vermem gerek daha, başka bir daire tutmak için de üç bin gerek, tadilata da kim bilir ne kadar gider! Sonra araba, aşçı, geçimimiz! Nereden bulacağım? Üç yüz canı olan başkaları nasıl evleniyor? -diye karşı çıktı Zahar ve hemencecik pişman oldu çünkü beyi koltuğundan neredeyse fırladı, resmen hopladı koltuğun üzerinde. Sen yine mi "başkaları" dedin? Bana baksana! -dedi parmağını sallayarak.- Başkaları iki, bilemedin üç odalı evlerde oturuyor; yemek odası da misafir odası da aynı yerde, kimileri aynı odada uyuyor, çocuklar da diplerinde, bir kız bütün eve hizmet ediyor. Hanımın kendisi pazara gidiyor! Olga Sergeyevna pazara gider mi sence? Pazara ben de gidebilirim, -dedi Zahar. Oblomovka'dan ne kadar gelirimiz olduğunu biliyor musun? -diye sordu Oblomov.- Muhtarın yazdıklarından haberin var mı? Gelirimiz "üç yahut iki bin azalmış"! Üstüne üstlük Oblomovka'ya gidilmesi, yol yapılması, okullar açılması lazım; orada oturacak ev yok daha... Ne düğününden söz ediyorsun, neler uyduruyorsun sen? Oblomov durdu. Bu korkunç, hazin gelecek manzarası onu da dehşete sürüklemişti. Güller, turunç çiçekleri, bayram ışıltısı, kalabalıktan yükselen şaşkınlık fısıltıları - hepsi birden solmuştu."

Sayfa 405