"Kendi yolunda tıkır tıkır yürüyen bir dünya istemiyordu artık; rayından çıkan her şey; yıkıcı sanat, bozguncu ayaklanmalar, sınırları zorlayan keşifler, delice hevesler, tuhaflıklar deyim yerindeyse onu kendinden geçiriyordu, hem de delilik derecesinde. Yalnız bazen, en devrimci düşünceler, ondaki inatçı, aristokrat içgüdüleri de ateşleyebiliyordu. Nitekim -ki bu sadece bir örnek- çocuklarının okula gitmesine asla razı olmamıştır. Onun yolundan yürüyelim isterdi: Bir lala, eve gelen hocalar. Kalkıp bunun ilerici düşüncelerine pek uymadığını söyleyen olursa, hararetle itiraz ederdi; insanların isyancı doğduğunu, okulun ise onları boyun eğen, kaderine razı olan, evcilleştirilmesi daha kolay varlıklar haline getirdiğini söyleyerek. Geleceğin devrimci önderleri böyle bir yola giremezlerdi! O şekilsiz sürünün içinde boğulup gidemezlerdi! Çocukları için, hiçbir okulun kabul etmeyeceği öğretmenler isterdi. "Gerçek üstatlar", derdi, "insana farklı gerçeklikleri öğretenlerdir.""

Sayfa 36