"Bu arada Güney Topraklarının görgüsü ve nezaketi de üç insanı terk etmişti. Kutup bölgesi yolculuğu, romantik çekiciliğinden soyutlandığında, onların erkeklik ve kadınlıkları için fazla sert kaçan bir gerçeklik halini almıştı. Mercedes köpeklerin durumuna ağlamayı bırakmış, gününü kendi durumuna ağlamakla geçirir ve kocası ve kardeşiyle habire tartışır hale gelmişti. Asla bıkmadıkları tek şey varsa, o da tartışmaktı. Öfkeleri yaşadıkları sefaletten kaynaklanıyor, bu sefaleti ikiye katlıyor ve fersah fersah geride bırakıyordu. Kızak yolunun canla başla çalışıp ıstırap çeken, ama buna rağmen nezaketini ve dilini bozmayan adamlarına özgü o muhteşem sabrı bu kadınla iki adama uğramamıştı. Böylesi bir sabrın izi bile yoktu onlarda. Kaskatı kesilmişlerdi, acı çekiyorlardı. Kasları sızlıyor, kemikleri sızlıyor, yürekleri sızlıyor ve bu yüzden dilleri keskinleşiyor, sabahları ilk, akşamlarıysa son sözleri hep kırıcı kelimeler oluyordu..."

Sayfa 57