"Tanıdıkça sevmeli insan. Oysa tanıdıkça uzaklaşıyoruz artık. Tanımak ve bilmek zaman, çaba, özen ister, değil mi? Şimdilerde önce seviyor, sonra tanıdıkça bıkıyor, uzaklaşıyor, kaçıyor insan soyu. Daha iyisinin var olduğuna ve sahipliğe inandırıldılar çünkü. Sen buna layıksın, dediler. Bundan daha iyisi mutlaka vardır diye düşününce ne oluyor? İnsan kendiyle savaşını kaybediyor... 'Bundan daha iyisi, yaşadığım hayattan daha iyisi, daha güzeli, daha görkemlisi, daha zahmetsizi' diye diye... Elbette daha iyisi hep olacak ama ya sahip olduğun hayat senin için aslında en iyisiyse?"

Sayfa 153