“Olan bir Oblomov’u değil,olacak bir Oblomov’u sevdim. Sen iyisin,dürüst bir insansın. Duygulusun.Ama bir kumru gibi. Başını kanadının altına sokuyor ve öylece kalıyorsun. Bütün hayatını tavan arasında ötmekle geçirebilirsin. Ama ben öyle değilim. Bu kadarı bana yetmez. Ben başka şeyler istiyorum. Ama nedir bu şeyler bilmiyorum. Sense bana neyi aradığımı söyleyemezsin. İstediğim şefkat değil ki benim… Onu herkes verebilir.”

Sayfa 465