Savaş karşıtı görüşleriyle tanınan Zweig I. Dünya Savaşı boyunca bu görüşlerini yaymayı kendine misyon edinmişti. Avrupalı ve “dünya vatandaşı” kimliğine büyük değer veren yazar, yapıtlarında savaşın yıkıma uğrattığı “eski dünya”nın değerlerinin kayboluşunu büyük ölçüde dert edin…
Savaş karşıtı görüşleriyle tanınan Zweig I. Dünya Savaşı boyunca bu görüşlerini yaymayı kendine misyon edinmişti. Avrupalı ve “dünya vatandaşı” kimliğine büyük değer veren yazar, yapıtlarında savaşın yıkıma uğrattığı “eski dünya”nın değerlerinin kayboluşunu büyük ölçüde dert edinmiştir. Mecburiyet ’in ana karakteri ressam Ferdinand da savaş sırasında askere alınmamak için İsviçre’ye kaçmıştır. Bir gün askerliğe elverişliliğinin tespiti için konsolosluğa davet edildiğinde, karısının şiddet karşıtı duruşuna ihanet etmemesi yolundaki telkinlerine karşın kendini gitmek zorunda hisseder. Görev duygusu, savaş karşıtı düşünceleri ve karısına duyduğu sevgi arasında sıkışıp kalmıştır. Ferdinand her ne kadar “insanlığın ötesinde bir vatanı” olmasa da, “yirmi milyon insanı boğan o zinciri” kıramayacağını düşünür...
“Beni benden kurtarabilirdi, fakat yapmadı, yapmak istemedi. Benden nefret ediyor. Bana olan sevgisi bitti. Benden vazgeçti: Ben de kendimden vazgeçiyorum.”
"Fakat öfkelenecek hali bile kalmamıştı. Solgun yüzle merdivenlerden indi. Hissettiği tek şey, artık o giden kişinin kendisi olmadığıydı. Bütün dünyayı ayakları altına alan güç, o yabancı, acımasız güç sonunda onu da ele geçirmişti."
"Nereye sürüklendiğini biliyordu ve iradesinin buna karşı koyduğunu, fakat başaramayıp zayıfladığını, gittikçe zayıfladığını da hissediyordu.
İçindeki bu yakıcı gerginlik, onu ileriye iten bu bastırıcı sabırsızlık adeta bir motor gibiydi."
"… kendini bir kulenin tepesinde tarifsiz bir yalnızlık içinde hissediyordu. Yüreğinin derinliklerinde bu sis duvarını parçalamak, bir yerlerde uyanışın, aydınlanışın mesajını, yaşamın gerçekliğini, güvenliğini, kesinliğini hissetmek istiyordu."
"Hiçbir zaman kararlı olmadım.Asla emin olmadım.Her şey bir yalandı,kendi korkularımdan kaçtım ben.O kelimelerle hep kendimi kandırdım ben.Her şey sadece özgür olduğum sürece gerçekti ve hep biliyordum ki beni çağırdıklarında zayıf düşecektim.Onlardan korktuğum için mi titriyorum sanıyorsun? Onlar hiçbir şey, ruhumun içinde olmadıkları sürece havadan ibaretler,sadece bir kelime,koca bir hiç hepsi.Beni asıl korkutan kendimdi,çünkü hep biliyordum;beni çağırdıklarında gideceğimi biliyordum."
"Ama konuşan kimse yoktu. Seslenen kimse yoktu. Görünürde kimse yoktu. Her şey, herkes onu terk etmişti, ayaklarının altındaki zeminin kaydığını hissediyordu."
"Sana kolay bir görev mi, yoksa zor bir görev mi verirler? Söz konusu değil. Senin iğrenmene rağmen görevi üstlenip üstlenmeyeceğin, senin inandıklarının aksine dünyanın en büyük suçunun bir parçası olup olmayacağın. Çünkü buna karşı koymayan herkes bu suçun bir parçasıdır. Ve sen karşı koyabilirsin ve bunu yapabilirsin.""
"BEN DEĞİL! BEN DEĞİL! İçimde olan bir şey gidiyor - o yola çıktı bile. Söylüyorum sana, içimde bir şey öğretmenin önündeki öğrenci gibi kalkıyor ve titreyerek itaat ediyor!"
"istemiyorum. Ama onlar istiyor. Ve onlar çok güçlü ve ben güçsüzüm. Bin yıldır iradelerini güçlendirdiler, organize olmuşlar ve çok zekiler, onlar hazırlandılar ve bizim üzerimize bir yıldırım gibi düştüler. Onların iradesi benim de sakinliğim var. Burada eşit koşullara sahip olmadığımız bir savaş var. Bir makineye karşı konulamaz. Eğer insan olsalardı, o zaman karşı konulabilirdi. Ama bu bir makine, kıyma makinası, ruhsuz bir araç, ne kalbi ne de sağduyusu var. Buna karşı konulamaz."
Yükleniyor...