Korku Alıntıları

"Ayrıca, tamamıyla dibe çökmek istemiyorsa etrafında yükselen korku duvarlarını yıkmak için bir çaba sarf etmeliydi. İnsanlarla birlikte olmak, korkunun intihara sürükleyici yalnızlığına ve kara kara düşünmeye birkaç saat ara vermek - işte bunlar akıl sağlığını korumak için gerekli olduğunu düşündüğü şeylerdi."

Sayfa 24 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"İnsanlara ihtiyacı vardı, birkaç saat olsun kendinden ve korkunun o öldürücü yalnızlığından uzaklaşıp dinlenmeye ihtiyacı vardı."

Sayfa 22 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"İçimde hâlâ acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı."

Sayfa 70 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Bunu davalardan da, soruşturmalardan da biliyorum. Sanıklar en fazla, gerçegi gizlemelerinin, her şeyin anlaşılacağı tehlikesinin ve bir yalanı sayısız saldırı karşısında savunmak zorunda olmalarının üzerlerinde yarattığı o dehşetli baskının eziyetini çekerler. Suçun da, kanıtın da, belki kararın bile çoktan hâkimin elinin altında hazır olduğu davaları izlemek korkunçtur; eksik olan sadece itiraftır; o da sanığın içinde saklıdır ve ne kadar çekiştirse, zorlasa da bir türlü dışa vurulamaz. İtirafı, direnen etinin içinden bir kancayla yırtıp çıkartmak gerektiği için sanığın kıvranıp durmasını izlemek tüyler ürperticidir. Bazen yukarıda, gırtlağına yakın bir yerdedir, içeriden dayanılmaz bir güçle yukarı doğru itilir, sanık boğulacak gibi olur, neredeyse itiraf edecektir, o anda yine o karşı konulmaz uğursuz güce yenilir, o anlaşılması güç inat ve korkunun esiri olup itirafi gerisin geriye yutuverirler. Ve kavga yeniden başlar. Bazen hakım boylesi durumlarda sanıktan çok daha fazla azap duyar. Oysa sanık, aslında yardımcısı olan hakimi zaman bir düşman olarak görür. Ve benim müvekkilimi itiraf etmemesi için avukatı olarak uyarmam, yalanlarını desteklemem ve pekiştirmem gerekir, değil mi? Ama içimde çoğunlukla bu cesareti bulamam; çünkü itiraf etmemek, itiraf edip de ceza almaktan daha büyük bir azap onlariçin. Aslına bakarsan hâlâ anlayamadığım şey, insanın tehlikesini bilerek bir suçu işledikten sonra itiraf etme cesaretini bulamayışıdır. Itirafı engelleyen bu basit korkuyu her türlü suçtan daha zavallıca buluyorum."

Sayfa 50 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"İnsan hiçbir şeyi beraberinde götüremeyeceğini bilse her şey ne kadar değersiz görünürdü."

Sayfa 58 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Birbirimize daha ne kadar işkence edeceğiz."

Sayfa 67 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"İçinde bir şeyler yorgun düşmüş, mücadeleye devam etme cesareti kalmamıştı."

Sayfa 59 · Türkiye İş Bankası Yayınları

“Bana ne mi yaptınız?“ diyerek alayla güldü. “Hiç! Hiçbir şey! Sadece iyilik, sadece güzellik.”

Sayfa 35 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Tüm yeryüzünü ölü ve boşalmış hissediyordu, sadece kendi donup kalmış bedeninin içinde yüreği göğsünü çatlatacak gibi atıyor ve her atış canını acıtıyordu."

Sayfa 30 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Kendi bakışlarındaki güvensizliği görme korkusuyla aynaya bakmaya cesaret edemiyordu."

Sayfa 2 · Türkiye İş Bankası Yayınları

“Ağlaması seni şaşırtmasın: Gözyaşları şimdi dışarıya akıyor, daha önce içerde birikip kalmıştır. İçerdeki gözyaşları dışarı akandan daha fenadır.”

Sayfa 35 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Gece gündüz seni bekliyorum..."

Sayfa 35 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Bir sözcük, çarpan kalbinde bütün dünyanın alevlendiği o sonsuz ateşi söndürebilir miydi?"

Sayfa 55 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Bedeninin içinde yüreği göğsünü çatlatacak gibi atıyor ve her atış canını acıtıyordu."

Sayfa 30 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Kuruyup kalmış insan susuzluğu çeken ruhu her şeyden canlılık ve haz süzüyordu."

Sayfa 23 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Korku cezadan fenadır, çünkü ceza elle tutulur bir şeydir ve o dehşet verici belirsizlikle, o korkunç ve sonsuz gerginlikle kıyaslandığında çok daha ağırdır."

Sayfa 63 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Dün uçar gibi yakaladığı ve bir daha titreyen elinden bırakmadığı ölüm fikri birden müthiş büyümüş, duyularını köreltmişti."

Sayfa 55 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"…hapishane duvarlarının arasından tekrar güneşe çıkan biri gibi daha bilinçli bir sevinçle kaygısız ve neşeli olacaktı."

Sayfa 23 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Geriye tek bir yol kalıyordu, onun da dönüşü yoktu. Yaşam hâlâ çekici geliyordu oysa."

Sayfa 54 · Türkiye İş Bankası Yayınları

"Dans serinleten, rahatlatan, insanı taşıyan bir su gibiydi."

Sayfa 24 · Türkiye İş Bankası Yayınları