"John Thornton, insanlardan da doğadan da çok şey istemezdi. Yabandan korkmaz, bir avuç tuz ve bir tüfekle vahşi hayatın içine dalıp canının istediği yerde, canının istediği kadar yaşayabilirdi. Hiç acele etmeden, Kızılderili tarzıyla, o günkü yolculuğu sırasında yiyeceğini avlar, avlayamasa da yine Kızılderililer gibi, er ya da geç o yiyeceğe rastlayacağını bilir, kaygılanmadan, güvenle yoluna devam ederdi. Yani doğuya yaptıkları bu büyük yolculuklarında ana menüleri taze et, kızaktaki ana yükleri cephane ile madenciliğe ilişkin alet-edevat, belirledikleri dönüş tarihiyse bilinmez bir gelecekti. Buck'a göre bu şekilde avlanmak, balık tutmak, tuhaf yerlerde hedef gözetmeksizin dolaşıp durmak sonsuz bir keyifti. Bazen haftalar boyunca her gün istikrarlı şekilde yol alıyor, sonrasında şurada veya burada kurdukları kamplarda köpekler başıboş vakit geçirirken adamlar donmuş çakılların ve toprağın içinde çukurlar açarak ateş yakıp o ateşin başında haftalar boyunca leğenlerce toprak yıkıyorlardı. Av hayvanlarının bolluğuna ve bahtlarının durumuna göre bazen kendilerine çılgınca ziyafet çekiyor, bazen de aç yatıyorlardı. Yaz geldi, köpekler ve adamlar yüklerini sırtlarına vurup yola düştüler, mavi dağ göllerini salla geçtiler, kesintisiz devam eden ormandan ağaç kesip ince tekneler yaptılar, hiç bilmedikleri nehirlerde akıntının tersine veya düzüne yol aldılar..."

Sayfa 82