"İnsan böyle taze bir acıyla ne yapar? Büyük yokluklara nasıl alışır? Bütün bedenimi saran bir tül gibi, şehrimde akan nehir gibi alıştığım, soluduğum hava yok mu artık? Sanki bu böyle olmazmış gibi, bunun böyle olmaması için bir şey olması lazımmış gibi. Ama olmuştu, biliyordum. Sadece bilgim vardı, Samira artık yoktu. Ama hissimde henüz bunun yeri yoktu. Acının en eşikli anı, biliyor ama inanamıyordum. Hâlâ kumun üzerinde onun ayak seslerini duyuyordum, kıpırdayan bir gölgeyi o sanıyordum."

Sayfa 334