Onuncu yüzyılın Bağdat’ı. Abbasilerin kalbinin attığı; ilimlerin, inançların, kültürlerin, gerilimlerin, çatışmaların, savaşların ve iktidarların gölgesinin iç içe geçtiği bir dünya. Dicle gibi sürekli akan bir şehir. Mahiyeti sürekli olarak değişen bir sandal. Dünyanın dört bir…
Onuncu yüzyılın Bağdat’ı. Abbasilerin kalbinin attığı; ilimlerin, inançların, kültürlerin, gerilimlerin, çatışmaların, savaşların ve iktidarların gölgesinin iç içe geçtiği bir dünya. Dicle gibi sürekli akan bir şehir. Mahiyeti sürekli olarak değişen bir sandal. Dünyanın dört bir yanında konuşulan dillerin birbirine karıştığı Beytü’l Hikme’nin yetenekli ama asi talebesi, Süryani çevirmen Yuhanna. Yuhanna kelimelerin arasında büyüyüp dillerin arasında dolaşmayı öğrenmiştir. Ta ki bir gün, bildiği bütün dillerin yetmediğini anlayana kadar. Eğer anlam başka bir dile bütünüyle taşınamıyorsa çevirmenin yaptığı nedir? Kelimeler gerçekten insanlar arasında bir köprü kurabilir mi? İnsanları birbirine bağlayacak, mutlak anlaşmayı kuracak ortak bir dili bulmak mümkün müdür? Dicle’nin Sandalı, Bağdat’ın renkli, zengin ve kaotik atmosferinden Babil Kulesi’nin gölgesine, oradan Endülüs medeniyetine kadar uzanan; aşkı, inancı, dili, insanın kusursuz anlaşma arzusunu ama birbirini anlayamama lânetini aynı hikâyede buluşturan görkemli bir roman.
"O zaman ve her zaman ben seni hatırlayacağım. İsim gerekmez, kimlik gerekmez. Biz sadece emanetçiyiz. Ben adımı yalnızca sözün yaratıcısına söylesem kâfi. Sözün kaynağına sadık kalsam yeterli."
"Çünkü hayatın teferruatını bir tarafa bırakmayı başarabilirsek insanın her toplumda, her zamanda, her coğrafyada aynı insan olduğunu fark edebiliriz. Ayrı ayrı görünen kıtalar okyanusun dibinde yekparedir."
"Seni aramam. Ama kendimi bir mektup gibi usulca kapına bırakabilirim. Kınama. Bedenim eksik ama ruhum tastamam.
Kalbi dolduran o duyguyu çoktandır unutmuşum ama var olduğunu biliyorum. Ben o ahşap tezgâhtan çığlıklar arasında sağ çıktıysam bunun Dicle’nin sandalını beklemekten başka bir sebebi olmalı."
"Bir ırmak doğduğu dağlara mı döküleceği denize mi hasret çeker? Denize kavuştuğu anda o artık, doğduğu yerdeki su mudur? Kaç kolu kurumuş kaç yeni kolla beslenmiştir? Kaç kez yatak değiştirmiş, neler görüp geçirmiştir? Akmakla biter midir, her dem yeniden midir? Bir ırmağın dilinden bir başka ırmağın kıyısında doğup yaşayan biri anlar, bir ırmağın kişiliğini ancak bir başka ırmağın sakini merak edebilirdi.."
"Demek ki ruh kendini beden gibi onarmıyordu. Balmumu bir levha gibi, en ufak temasla derinden çizilmiştim. Geçmemişti. Bir yerde uç vereceği günü bekleyen çıban için için işlemişti."
"Hayat çok kısa, her şey anında mazi oluyor. Yapman gereken, ahlâklı ve erdemli yaşamaktan ibarettir. İnsan ömrü onurla tamamlanması gereken bir şeydir. İnsan düşündükleünden mesul değildir ama yapmadıklarının suçlusudur. Eylem biçiminde belirmezse erdem de erdem değildir, iman gibi. Hepsi de beş kelimede toplanır. İyi insan ol, kendini bil. Sana bütün söyleyeceklerim bundan ibarettir."
"Bu dünya şu eski kitapların bahsettiği yedi cehennemden biri galiba,”dedim. “Doğmadan önce her nerede, her kim idiysem çok büyük bir kötülük yapmış olmalıyım. Bambaşka bir zamanda yaşadığım çok kusurlu bir hayatın cezasını ödüyorum ben. Bari ne yaptığımı bilsem de aynını bir daha yapmasam."
"Kendini onaramayan ruhuma, bıktığım yüzüme, nüksedip duran korkuma, unutmayan aklıma, yaramı küllendirse de kapatmayan zamana, bir anda takılıp kalan hatırama çok kırgındım, çok."
"İnsan bu kadar güzelse bir şaire ilham vermeden nasıl yaşayabilirdi? Onun güzelliğini övebilirdim oysa güzelliği tasvirinde değil içten gelen aydınlığındaydı."
Yükleniyor...