"Glória’nın gözleri kıpkırmızıydı, deliler gibi ağlamışa benziyordu. Halini belli etmemeye çalışarak Totoca ile bana seslendi: “Çocuklar yatma vakti geldi.” Bunu derken bize baksa da artık biliyordu ki hepimiz çocukluğumuzu yitirmiştik. Hepimiz büyüktük, büyük ve hüzünlü, Noel sofrasında payımıza düşen hüznü mideye indirmiştik."

Sayfa 48