"Evet, şimdi de ben bir şey kazıp çıkarıyorum onun içinden," diye düşündü Oblomov, "içindeki bir şey bana geçiyor. Kalbimin şurası köpürmeye, çırpınmaya başlıyor sanki... Şurada fazladan bir şeyin varlığını duyumsuyorum, galiba önceden yoktu bu şey... Tanrım, ne büyük bir mutluluk ona bakmak! Nefes almak bile güç."

Sayfa 245