"... Biri Memmed, öbürü Ali, Memmed ince yapılı, uysal. Lakin Ali? Abooo... Yedi denizin dışarı attığı. Akıl ne diyor biliyon mu? Akıl diyor ki, Memmed'i okut diyor. Bizim köyde okul yok. Okul olsa, bir iki demem okuturum. Okuma gibi var mı? Sen okumuş insansın mesela, bizim gibi misin? Güneş, yağmur, ayaz bizim sırtımızdan geçer. Siz? Rahat!" İstasyon memurunun da dertleri depreşmişti: "Davulun sesi uzaktan hoş gelir hemşerim," dedi. "Kazın ayağı öyle değil. Memur var, memurcuk var. Biz memurcuk sınıfı... Benim vazifem kondüktörlük. Vazifeye bir başladım mı, yirmi saat. Ne gecem belli ne gündüzüm." "Sonunda rahat edemeyecektin de ne demiye okudun?" "Memurcuk kalacak olduktan sonra ha okumuşsun, ha okumamışsın. Sonra, her okuyan köşeye çekilip rahat etse... Yani sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa!" Yusuf güldü: "Elbirliğiyle sağarız bre herif," dedi. "Nöbetleşe..." Memur kendi dalgasındaydı, yeni bir sigara yaktı. Yusuf üsteledi: "Öyle değil mi? İnsan elbirliğiyle dağları devirir be. En biri bizim yapı işleri... Bir yapıyı bir insan tek başına yapa mı bilir? Mümkünü yok. Duvar öreni ayrı, harç taşıyanı ayrı, harcını karanı ayrı. Fabrikada da öyle değil mi? Her işi tutan ayrı. Köy yerindeki imecelik gibi!"

Sayfa 369