İdam cezası adaleti mi tesis eder yoksa toplumsal-siyasal çerçevesi dışında düşünülemeyecek cürümlerin yükünü tek bir bireyin sırtına yükleyerek kolaycı bir adalet yanılsaması mı yaratır? Büyük yazar Victor Hugo, bir idam mahkûmunun kendi kaleminden aktardığı hikâyesinde işin ins…
İdam cezası adaleti mi tesis eder yoksa toplumsal-siyasal çerçevesi dışında düşünülemeyecek cürümlerin yükünü tek bir bireyin sırtına yükleyerek kolaycı bir adalet yanılsaması mı yaratır? Büyük yazar Victor Hugo, bir idam mahkûmunun kendi kaleminden aktardığı hikâyesinde işin insani boyutuna dikkat çekerken ağır bir toplumsal eleştiri de yapıyor aslında. Giyotinle yapılan infazların halk arasında coşkuyla karşılandığı bir dönemde Hugo’nun esere yazdığı önsöz ise, bugün dahi güncelliğini koruyan insani-toplumsal sorunlara dikkat çeken bir hukuk felsefesi dersi adeta. “Grève Meydanı ölüleri belki de belli tarihlerde, karanlık kış gecelerinde, kendilerine ait bu meydanda bir araya geliyor. Soluk yüzlü ve kanlar içinde bir kalabalık olmalı bu. Bu buluşmayı kaçırmayacağım. Ay olmayacak ve alçak sesle konuşacağız. Yıpranmış cephesi, delik deşik çatısı ve herkes için amansız saat kadranıyla Belediye Sarayı da orada olacak. İblislerin bir celladın kafasını kestikleri meydanda, cehennemden gelen bir giyotin bulunacak; sabahın saat dördünde. Bu sefer biz onun etrafında olacağız.”
"Hücreden dışarı çıkmadan önce, son bir kez baktım içeriye, sevmiştim onu; benim hücremdi burası, sonra onu boş ve kapısı açık bıraktım; bu da bir hücreye garip bir hava veriyor."
"-Onlara göre bu yalnızca üçgenimsi bir bıçağın dümdüz aşağı düşmesinden başka bir şey değil ve bir mahkum için artık zamanın ne öncesinin ne de sonrasının bir anlamı olduğunu düşünüyorlardır hiç kuşkusuz."
"Zihnimin ondan kaçmak istediği bin bir kılığa girip bana söylenen her söze korkunç bir nakarat gibi karışıyor, benimle birlikte zindanımın iğrenç parmaklıklarına yapışıyor, uyanıkken yakamı bırakmıyor, çırpınışlarla dolu uykumda beni gözleyip rüyalarıma bir bıçak şeklinde giriyor."
"*Aman Tanrım! Gün Batmadan Öleceğim Doğru Mu? İdam Edilecek Kişinin Ben Olduğum Doğru Mu? Dışarıdan Gelen O Boğuk Çığlıklar, Şimdiden Rıhtımlarda Neşeyle Toplanan O İnsan Kalabalığı, Kışlalarında Hazırlanan O Jandarmalar, Siyah Cübbeli O Rahip, Elleri Kanlı O Adamlar, Bütün Bunlar Benim İçin Mi? Demek Burada Kımıldayan, Soluk Alan, Tıpkı Herhangi Bir Masa Gibi Bu Masanın Yanında Oturan, Belki De Başka Bir Yerde Olması Gereken, Dokunan, Hisseden Ve Giysilerinde Hâlâ Kıvrımlar Oluşan Ben Öleceğim!"
"Demir parmaklıkların sağlamlığına güvenmiyorsanız, hayvanat bahçelerini açmaya nasıl cesaret ediyorsunuz?
Zindancının yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur."
"ve benim terk ettiğim, diğer insanların ise yollarına hala devam ettikleri o dingin ve tekdüzü hayatı ancak uzaktan ve bir uçurumun yarıklarının arasında görebiliyorum."
Yükleniyor...