Christy Brown

"Benle ilgili bazı sorunlar olduğunu ilk fark eden annemmiş. O zaman dört aylık kadarmışım. Beni ne zaman beslemeye çalışsa, kafamın kendiliğinden arkaya doğru düştüğünü fark etmiş."

Sayfa 3 · Nemesis Kitap · 2009

"Benle ilgili bazı sorunlar olduğunu ilk fark eden annemmiş. O zaman dört aylık kadarmışım. Beni ne zaman beslemeye çalışsa, kafamın kendiliğinden arkaya doğru düştüğünü fark etmiş. Eliyle boynumun arkasına destek yaparak düzeltmeye çalışıyor; fakat kafam elini çektiği anda düşüyormuş. Bu ilk uyarı işaretiymiş. Yaşım ilerledikçe diğer kusurların da farkına varmış. Ellerimi neredeyse her zaman sıkılı ve arkaya doğru bükük olduğunu görmüş. Ağzım biberonun meme ucunu kavrayamıyormuş çünkü çenem o yaşta bile sımsıkı birbirine kilitlendiğinden, ağzımı açmak imkânsızlaşıyormuş veya çenem aniden gevşeyip sarkarak, bütün ağzım bir tarafa çekiliyormuş. Altı aylıkken etrafımda bir yastık dağı olmaksızın oturamıyormuşum; on iki aylıkken durum aynıymış. Bundan dolayı çok endişelenen annem endişelerini babama anlatmış ve hiç gecikmeksizin sağlık konusunda danışmak için karar almışlar. Beni hastanelere ve kliniklere götürmeye bağladıklarında bir yaşının üzerindeymişim, benimle ilgili kesinlikle bir sorun -adını koyamadıkları veya anlayamadıkları; ama oldukça gerçek ve rahatsız edici bir şeyler- olduğu konusunda ikna olmuşlardı. Beni gören ve inceleyen doktorların neredeyse hepsi, beni çok ilginç ama ümitsiz bir vaka olarak değerlendirmişler. Birçoğu anneme kibarca benim zihinsel engelli olduğumu ve bu şekilde kalacağımı söylemişler."

Sayfa 3 · Nemesis Kitap · 2009

""Beni gören ve inceleyen doktorların neredeyse hepsi, beni çok ilginç ama ümitsiz bir vaka olarak değerlendirmişler. Birçoğu anneme kibarca benim zihinsel engelli olduğumu ve bu şekilde kalacağımı söylemişler."

Sayfa 3 · Nemesis Kitap · 2009

"Beni gören ve muayene eden doktorların hemen hepsi, çok ilginç ancak aynı zamanda ümitsiz bir vaka olarak değerlendirmiş...Doktorlar kendilerinden o kadar eminlermiş ki; annemin bana dair inancını neredeyse küstahlık olarak görüyorlarmış."

Sayfa 10 · Nemesis Kitap · 2009

"Sonunda sadece senin kalbin kırılır.”

Sayfa 4 · Nemesis Kitap · 2009

"Önceden beş sağlıklı çocuk yetiştirmiş genç bir anne için bu ağır bir darbe olmuş. Doktorlar kendilerinden o kadar eminlermiş ki; annemin benimle ilgili duyduğu inanç onlara neredeyse bir münasebetsizlik gibi görünüyordu. Onu, benim için hiçbir şey yapılamayacağına inandırmışlardı. O, bu gerçeği reddetmişti, tedavi olamayacağım, kurtarılamayacağım, hatta umutsuz olduğum gerçeğini. Doktorların ona söylediği gibi bir embesil olduğuma inanmıyor ve inanamıyordu. Annemin, vücudum sakat olsa da zekâmda bir sorun olmadığına dair inancını destekleyecek bir kanıt parçası bile kalmamıştı bu dünyada. Bütün doktorların ve uzmanların söylediklerine rağmen, kabullenememişti. Nedenini bildiğine inanmıyorum. En ufak bir şüphe kırıntısı hissetmeksizin, sadece biliyordu."

Sayfa 4 · Nemesis Kitap · 2009

"Hayatımda yeni diye bir gün yoktu,her gün bir öncekinin sadece bir tekrarıydı, değişiklik veya değişiklik umudu olmaksızın."

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

"Yalnızdım, kendi dünyama hapsolmuştum, diğerleriyle iletişim kuramıyordum, beni diğerlerinin hayat alanı ile eylemlerinin dışında tutan ve benimle onların varoluşu arasındaki bağlantıyı kesen cam bir duvar vardı..."

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

"Yalnızdım, kendi dünyama hapsolmuştum."

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

"Yalnızdım, kendi dünyama hapsolmuştum, iletişim kuramıyordum, varlığımla diğerlerinin varlığı arasında duran ve beni onların hayatının ve davranışlarının dışına iten cam bir duvar vardı aramızda."

Sayfa 11 · Nemesis Kitap · 2009

""...... annem, diğer çocuklarıyla benim aramda, zihnime kadar sarkarak kaim bir perde oluşturan duvarı, ağır ağır, büyük bir sabırla tuğla tuğla sökmeye çalışıyordu."

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

"Babam bizi geçindirmek için tuğla duvar örmeye gittiğinde annem, diğer çocuklarıyla benim aramda , zihnime kadar sarkarak kaim bir perde oluşturan duvarı; ağır ağır, büyük bir sabırla tuğla tuğla sökmeye çalışıyordu."

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

""...Hoşlandın mı, Chris? Ayıları, maymunları ve tüm bu güzel çiçekleri sevdin mi? İyi bir çocuk gibi, evet diyorsan başını salla." Oysa ben anladışıma dair ona küçücük bir işaret bile veremedim. Yüzü unıutla bana doğru eşilınişti. Aniden tuhaf elim uzandı ve boynundan kalın bir demet halinde sarkan koyu buklelerden bir tutamını kontrolsüzce, istemsizce kavradı. Sıkılı parmaklarımı kibarca açmasına rağmen parmaklarımın arasında hâlâ birkaç koyu renk saç teli kalmıştı...''"

Sayfa 5 · Nemesis Kitap · 2009

"Hoşlandın mı Cris? Ayıları maymunları ve tüm bu güzel çiçekleri sevdin mi?"

Sayfa 10 · Nemesis Kitap · 2009

"Bana anlatıldığı kadarıyla, zor bir doğum olmuş benimki. Neredeyse hem anne hem de oğlu ölüyormuş. Akrabalardan oluşan bir ordu kapının önüne dizilmiş, sabahın ilk saatlerine kadar haber beklemiş ve her şeyin yoluna girmesi için dua etmişler. Doğumdan sonra annemi, iyileşsin diye birkaç haftalığına eve göndermişler, o yokken beni de hastanede tutmuşlar. (...) orada bir süre isimsiz olarak kalmışım."

Sayfa 7 · Nemesis Kitap · 2009

"5 Haziran 1932'de Ruhumda Hastanesi'nde doğum benden önce 9 benden sonra Doğan 12 çocuk vardı yani Ben ortanca Grup tekrardan biriydim toplam 20 çocuğun 17'si yaşadı 4'de bebek gömülür diye unutunca aileyi devam ettirmeleri için geriye bırakti"

Sayfa 7 · Nemesis Kitap · 2009

"5 Haziran 1932'de Rotunda Hastanesi'nde doğdum."

Sayfa 7 · Nemesis Kitap · 2009

"5 Haziran 1932'de, Rotunda Hastanesi'nde doğmuşum. Benden önce dokuz, benden sonra ise on iki çocuk vardı, yani ben ortanca gruptan biriydim. toplam yirmi iki çocuğun on yedisi yaşadı, dördü bebekken öldü. Geriye kalan on üç çocuk halen ailenin devamını sağlıyor."

Sayfa 9 · Nemesis Kitap · 2009

""...Tekrar dene Chris," diye fısıldadı kulağıma, "tekrar"...''"

Sayfa 7 · Nemesis Kitap · 2009

"Benimle ilgili bir sorun olduğunu ilk gören annem olmuş."

Sayfa 8 · Nemesis Kitap · 2009