Ahmed Arif Sözleri

"Bir sevdadır böylesine yaşamak, Tek başına Ölüme bir soluk kala, Tek başına Zindanda yatarken bile, Asla yalnız kalmamak."

Sayfa 20 · Metis Yayınları

"Yokluğun,cehennemin öbür adıdır"

Sayfa 91 · Metis Yayınları

"İşte bir kez daha Bu can bendeyken Delin, divânenim işte"

Sayfa 86 · Metis Yayınları

"Körsem , Senden gayrısına yoksam, Bozuksam Can benim, düş benim Ellere nesi ? Hadi gel Ay karanlık..."

Sayfa 47 · Metis Yayınları

"Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu. Hani, kurşun sıksan geçmez geceden, Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık... Ve zehir zıkkım cıgaram. Gene bir cehennem var yastığımda, Gel artık..."

Sayfa 33 · Metis Yayınları

"Öyle yıkma kendini, Öyle mahzun, öyle garip... Nerde olursan ol İçeride, dışarıda, derste, sırada Yürü üstüne üstüne Tükür yüzüne celladın."

Sayfa 81 · Metis Yayınları

"Leylim - leylim Ayvalar, nar olanda Sen bana yâr olanda Belâlı başımıza Dünyalar dar olanda..."

Sayfa 87 · Metis Yayınları

"Bir yiğit şairse, üstelik bir de devrimciyse elbette yaşadığını yazar. "Yaşadığı" ise salt kendi ömrü değil, yaşama kavgası ve sevdasıyla, acıları, ağıtları, türküleriyle bir yanı geçmiş yüzyılların karanlığına, bir yanı geleceğin aydın sonsuzluğuna uzanan halkın ta kendisi olmalıdır."

Sayfa 173 · Metis Yayınları

"Bu zindan, bu kırgın, bu can pazarı, Macera değil. Yaşamak, sade "yaşamak" Yosun, solucan harcıdır. Öyle açar ki murat. Susuz, güneşsiz de kalsa, koparılsa da Şavkı, bulut güllerinden daha bir suna, Daha bir burcu - burcudur."

Sayfa 67 · Metis Yayınları

"Açar, Kan kırmızı yediverenler Ve kar yağar bir yandan, Savrulur Karacadağ, Savrulur zozan... Bak, bıyığım buz tuttu, Üşüyorum da Zemheri de uzadıkça uzadı, Seni, baharmışın gibi düşünüyorum, Seni, Diyarbekir gibi, Nelere, nelere baskın gelmez ki Seni düşünmenin tadı..."

Sayfa 97 · Metis Yayınları

"Vurun ulan, Vurun, Ben kolay ölmem. Ocakta küllenmiş közüm, Karnımda sözüm var Haldan bilene, Babam gözlerini verdi Urfa önünde Üç de kardaşını Üç nazlı selvi, Ömrüne doymamış üç dağ parçası. Burçlardan, tepelerden, minarelerden Kirve, hısım, dağların çocukları Fransız Kuşatmasına karşı koyanda Bıyıkları yeni terlemiş daha Benim küçük dayım Nazif Yakışıklı, Hafif İyi süvari Vurun kardaş demiş Namus günüdür Ve şaha kaldırmış atını. Kirvem hallarımı aynı böyle yaz Rivayet sanılır belki Gül memeler değil Domdom kurşunu Paramparça ağzımdaki..."

Sayfa 117 · Metis Yayınları

"Kirveyiz, kardeşiz, kanla bağlıyız Karşıyaka köyleri, obalarıyla Kız alıp vermişiz yüzyıllar boyu, Komşuyuz yaka yakaya Birbirine karışır tavuklarımız Bilmezlikten değil, Fıkaralıktan Pasaporta ısınmamış içimiz Budur katlimize sebep suçumuz, Gayrı eşkiyaya çıkar adımız Kaçakçıya Soyguncuya Hayına..."

Sayfa 115 · Metis Yayınları

"(...) Duvarları katı sabır taşından Kar altındadır varoşlar, Hasretim nazlıdır Ankara. Dumanlı havayı kurt sevsin Asfalttan yürüsün Aralık, Sevmem, netameli aydır. Bir başka ama bilemem Bir kaçıncı bahara kalmıştır vuslat Kalbim, bu zulümlü sevda, Kar altındadır. (...)"

Sayfa 15 · Metis Yayınları

"Haberin var mı taş duvar? Demir kapı, kör pencere, Yastığım, ranzam, zincirim, Uğruna ölümlere gidip geldiğim, Zulamdaki mahzun resim, Haberin var mı? Görüşmecim, yeşil soğan göndermiş, Karanfil kokuyor cıgaram Dağlarına bahar gelmiş memleketimin... -Ahmed Arif"

Sayfa 14 · Metis Yayınları

""Bir ben bileceğim oysa ne âfât sevdim." Buradaki âfât sözcüğünü halkım "korkunç, kahredici, karşı konulmasının oluru olanağı yok bir belâ ya da salgın" gibi sözcük, deyim ve kavramları yetersiz bulduğu yerde kullanır. Ben de örneğin "Çok sevdim... Yürekten sevdim" diyebilirdim. Sanırım buna kimsenin bir diyeceği de olmazdı. Ancak o zaman sıradan bir mısra kurulmuş olur ve ortaya şiir yükü bakımından yoğunluk, derinlik ve çarpıcılıktan yoksun, tatsız bir deyiş çıkardı."

Sayfa 169 · Metis Yayınları

"Hırsla çakarım kibriti, İlk nefeste yarılanır cıgaram, Bir duman alırım, dolu, Bir duman, kendimi öldüresiye. Biliyorum, "sen de mi?" diyeceksin, Ama akşam erken iniyor mahpusaneye. Ve dışarda delikanlı bir bahar, Seviyorum seni, Çıldırasıya"

Sayfa 38 · Metis Yayınları

"Seni, anlatabilmek seni. İyi çocuklara, kahramanlara. Seni, anlatabilmek seni, Namussuza, haldan bilmez, Kahpe yalana. Ard - arda kaç zemheri, Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu. Dışarda gürül - gürül akan bir dünya... Bir ben uyumadım, Kaç leylim bahar, Hasretinden prangalar eskittim. Saçlarına kan gülleri takayım, Bir o yana, Bir bu yana... Seni, bağırabilsem seni, Dipsiz kuyulara, Akan yıldıza, Bir kibrit çöpüne varana, Okyanusun en ıssız dalgasına Düşmüş bir kibrit çöpüne. Yitirmiş tılsımım ilk sevmelerin, Yitirmiş öpücükleri, Payı yok, apansız inen akşamdan, Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene, Seni, anlatabilsem seni... Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır Üşüyorum, kapama gözlerini..."

Sayfa 88 · Metis Yayınları

"Bu dağ Mengene dağıdır Tanyeri atanda Van'da Bu dağ Nemrut yavrusudur Tanyeri atanda Nemruda karşı Bir yanın çığ tutar, Kafkas ufkudur Bir yanın seccade Acem mülküdür Doruklarda buzulların salkımı Firari guvercinler su başlarında Ve karaca sürüsü, Keklik takımı... Yiğitlik inkar gelinmez Tek'e - tek döğüşte yenilmediler Bin yıllardan bu yan, bura uşağı Gel haberi nerden verek Turna sürüsü değil bu Gökte yıldız burcu değil Otuzüç kurşunlu yürek Otuzuç kan pınarı Akmaz, Göl olmuş bu dağda... Yokuşun dibinden bir tavşan kalktı Sırtı alaçakır Karnı sütbeyaz Garip, ikicanlı, bir dağ tavşanı Yüreği ağzında öyle zavallı Tövbeye getirir insanı Tenhaydı, tenhaydı vakitler Kusursuz, çırılçıplak bir şafaktı"

Sayfa 105 · Metis Yayınları

"Yazmak seni ak kağıda Bir dağı yazmak, bir boranı Seni ustam - ustalarım Nasib olmadı bize hayrülhalef mertebesi Yani granite yazmak yazmak seni Dikine koşturmak bir ulu suyu Bir felsefe dem tutmak bırakmanın, bırakılmanın kahrında Sunulmak üzre bir feyz muhabbetinde Çengi - düğün bir kanı susturmak kitaplara adanıp Geyik etine girerken doğa O bir avuç su, o bir avuç toprak O cehennem bedende Bir çelik gibi döverek umudu O çatal yürekte çifte su vermek Yaşamak halk sevmenin kıymatini Yürümek bir ömrü kıl payında muhannetin Geçmek sırat köprüsünden Kan gülleri patlarken göğüslerde Ve taş çıkartıp ilmü - simyaya Hasret ile sabır ile yontarak karanlığı Bahasız bir elmas gibi yaratmak insanı Yani ne mümkün yazmak seni Bu çırak el, bu usul yürek Bu dağ yürümemiş, bu çiçek büyümemiş adam Ne bilsin bir nasıl zanattir yiğitlik Sadece el öpüp icazetin almış Mısra - ı berceste düşürmeye bin acıdan Ve kim özün alır güneş salkımların Bir bağ bozumunda duyup bildiği, görüp ettiği Yani ne mümkün okumak seni"

Sayfa 127 · Metis Yayınları

"Öyle yıkma kendini, Öyle mahzun, öyle garip... Nerede olursan ol, İçerde, dışarda, derste, sırada, Yürü üstüne - üstüne, Tükür yüzüne cellâdın, Fırsatçının, fesatçının, hayının... Dayan kitap ile Dayan iş ile. Tırnak ile, diş ile, Um ut ile, sevda ile, düş ile. Dayan rüsva etme beni."

Sayfa 81 · Metis Yayınları