"Sizin için, ailenizin imkânları güçlü olduğu için başarılı oldu diye düşünenler de var. Ama şimdi görüyorum ki ailenizden de bir tane Celâl Şengör çıkmış. Evet. Ama işte gezmek, tozmak ya da diğer zengin aile çocuklarının yaptığı şeyler benim hoşuma gitmiyordu. Mesela onlar sürat teknesiyle dolaşırken ben uçuyordum. Onların hayatı beni cezbetmiyordu. Düşünsene, benim Amerika’da sekiz sene boyunca kız arkadaşım yoktu. Mesela cuma günleri seminer yapardık. Seminerden sonra şaraplar ve biralar gelir, herkes bol bol eğlenirdi. Ben de fırsat bu fırsat odama çekilir, tam bir sükûnet içinde sabaha kadar çalışırdım. Okulda Michelle isminde bir arkadaşım vardı. Bir gün yanıma çıkageldi. Masamın üzerine oturdu. “Ne yapıyorsun?” dedi. “Çalışıyorum,” deyince: “Biliyor musun, senin için üzülüyorum. Biz akşamları içip eğleniyoruz. Sen yalnız başına kalıyorsun,” dedi. Yalnız kalmadığımı, onlar gidince arkadaşlarımın geldiğini söylediğimde çok şaşırdı. “Suess, Argand, hepsi akşamları benimle beraberler. Sen gidip ne yapıyorsun? Ben biliyorum; yemek yiyorsunuz, sonra Tom’la eve gidiyorsunuz ve sevişiyorsunuz. Sabah kalktığınızda ne var elde? Hiç! Ama ben sabah buradan kalktığım zaman geride bir şey kalıyor,” diye kendimi açıkladım ama Michelleciğim beni pek anlayamadı. Fakat Alman göçmeni temizlikçi bir kadın vardı. O, beni Amerikalılardan daha iyi anlıyordu. Geceleri arada bir temizliğe geldiğinde sohbet ediyorduk. Tabii en çok Almanca konuşabilmek hoşuma gidiyordu."

Sayfa 93