"R. Kartch. Bu isimde Gurney’i rahatsız eden bir şeyler vardı. Belki de ölmüş bir insanın yazılı duran ismine baktığında hissettiği garip duygu yüzündendi. Sanki isimde yaşam nefesini kaybetmiş, küçülmüş, onu ayakta tutan dallar kesilmiş gibi gelirdi ona. Ölümü kabullenmek, hatta varlığının seni artık pek etkilemediğini düşünmek, bunun mesleğinin bir parçası olması garip, diye düşündü. Sonra, bir adamın huzursuz, küçülmüş ismi ilginç bir şekilde rahatsız edici olabiliyor. İnsan ne kadar görmezsen gelirse gelsin, ölüm kendini fark ettirmenin bir yolunu buluyor. Hislerin arasına, bodrum dairesine sızan su gibi sızıyor."

Sayfa 318