"Ne erimek isterim ne ölmek! Hepsi kalsın, -dedi,- o yollara sapmaksızın daha güçlü sevmek de mümkün. Madem korkmuyorsun, -diye sordu Oblomov ısrarla, neredeyse hınçla,- neden gitmeyesin o yoldan?.. Çünkü o yoldan gidenler... sonunda hep... ayrılırlar, dedi Olga,- bense senden... ayrılamam!.. Olga durdu, elini Oblomov'un omzuna koydu, uzun süre baktı ona, sonra birden şemsiyeyi bir kenara attı, hızla, sıcacık sardı boynunu ve öptü onu ve birden utandı, yüzünü onun göğsüne saklayıp sessizce ekledi: Asla! Oblomov sevinçten haykırdı ve otların üzerine çöktü, Olga'nın ayaklarına kapandı."

Sayfa 357