“İnsanların öfkelendiği zaman kopardığı çığlıkta olurum ... son­ra, bir çocuğun karnı açken, yemeğin hazırlanmakta olduğunu bildiği zamanki gülüşünde olurum. İsanlarımızın kendi ektik­lerini yedikleri, kendi yaplıkları evlerde oturmaya başladıkları zamanda ... yine orada olurum. Anlıyor musun?”

Sayfa 515