"hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. hatta sonunda bile değil, daha ortasında, ama vefatının öncesini ve sonrasını anlatan tüm hikayelerde o yine hayata dönecek. çünkü, Gaustin'in dediği gibi, geçmişte zaman tek yönlü akmaz. küçükken kütüphaneden sadece birinci şahıs ağzından yazılmış kitapları seçerdim çünkü onlarda başkahramanın ölmediğini bilirdim. eh, gerçek kahramanının ölmesine rağmen birinci şahıs ağzından yazılmış bir kitap bu. sadece hikâyelerin anlatıcıları hayatta kalıyor, ama onlar da bir gün ölecek. sadece hikâyeler hayatta kalacak. ve babamın aramızdan ayrılmadan önce yetiştirdiği bahçe. muhtemelen bu yüzden hikaye anlatırız. dünyanın ve içindeki her şeyin yerli yerinde olduğu bir başka paralel koridor yaratmak için, tehlike ve ölüm akın etmeye başladığında anlatıyı başka bir tarha yönlendirmek için, tıpkı bahçıvanın bahçede suyu bir sonraki tarha yönlendirmesi gibi. bu sayfalarda ışık olsun istiyorum, yumuşak öğle sonrası ışığı. bu kitap ölüm hakkında değil, sona eren bir hayat için duyulan hüzün hakkında. arada fark var. bu, sadece onun bal dolu peteği için değil, peteğin boş hücreleri için de duyulan bir hüzün, hatta o çok daha güçlü. elimizdeki mumların dahi yanıp tükenirken hatırladıkları o petek için duyulan hüzün. babamın dediği gibi, korkacak bir şey yok."
Sayfa 11
