"Hatırlıyordum. Her düğüm attığında farklı bir sesle akmış, başka bir dilde konuşmuştu Dicle. Köprüde dil gibi, Beytü’l Hikme’de mürekkep gibi, Teşhir Direği’nin dibinde kan gibi, çocukların tekerlemesinde hâl gibi, isyan gecesinde yangın gibi. Zaman gibi, düşman gibi, tövbe, kehanet, kefaret, itiraz ve ikna gibi akan da oydu. Oysa şimdi, Fırat’la birleşmeden hemen önce artık hiçbir şeye benzemiyor, Dicle sadece kendisi gibi akıyordu, Tanrı’nın yarattığı ilk günkü gibi. Bütün bunları yaşayan ben miyim? Sahi, ben bu ırmağın hangi gibi’sindeyim, diye düşünmüyordum artık. Bir ırmak kendi mahiyetine dönmüşse veda zamanı gelmiş demektir. Farkında değildim, oysa ben kendimi uğurluyordum, su gibiydim."

Sayfa 340