"Gerçekten zor bir yolculuktu. Fengxia'nın yüzüne bakmamaya çalıştım; sadece yürüyordum. Rüzgâr yüzüme doğru esiyor, boynumdan içeri giriyordu. Hava kararıncaya kadar yürüdük. Fengxia elleriyle gömleğimin kollarından tutmaya devam ediyordu, hiç sesi çıkmıyordu. Akşam karanlığında bir taşa takıldı ve yere düştü. Ayağını ovalamak için yere çömeldim, kollarını boynuma doladı. Elleri buz gibi olmuştu, cansız gibiydi. Yolun geri kalan kısmında Fengxia'yı ben taşıdım. Kasabaya varmıştık. O ailenin evine yaklaşınca bir sokak lambasının altında durdum, Fengxia'yı yere indirdim ve ona baktım. Fengxia iyi bir çocuktu, o zaman bile ağlamadı. Sadece gözlerini açtı koca koca ve bana baktı. Yüzünü okşamak için elimi uzattım; o da benim yüzümü okşadı. Yüzüme dokunduğunu hissettiğim anda onu o aileye geri vermekten vazgeçtim. Fengxia'yı sırtıma aldım ve eve doğru yürümeye başladım. İncecik ellerini boynuma dolamıştı, bir süre sonra sımsıkı sarıldı bana. Onu eve götürdüğümü biliyordu."

Sayfa 88