"Eğer Oblomov yalnız olmaktan sıkılmışsa ve bir şey söylemek, konuşmak, okumak, akıl yürütmek, heyecanını dışa vurmak istiyorsa karşısında her daim suskunluğunu da, konuşmasını da, heyecanını da, düşünme şeklini de olduğu gibi kabullenmeye ve paylaşmaya hazır itaatkâr bir dinleyici ve katılımcı bulurdu."

Sayfa 47