"Aramızdaki bu aşılmaz mesafe senin acılarınla birleşince öyle bir etki yaratıyor ki, adeta odandayım, beni tanımıyorsun, yatakla pencere arasında çaresizce gidip geliyor ve hiç kimseye güvenmiyorum, hiçbir doktora, hiçbir tedaviye; ve hiçbir şey bilmiyor, geçmiş yılların bütün o zevklerinden sonra bana kendini ilk kez gerçek ümitsizliği içinde gösteren, benim kadar çaresiz olan bu puslu gökyüzüne bakıyorum."

Sayfa 187