"ne olacağı, nereye varacağı malum olmayan hayatının artık bir mana almaya başladığını görüyordu. bundan sonra kafası, üzerinde düşünülecek şeyler bulmakta güçlük çekmeyecek; hisleri, koparılmadan kuruyan meyveler gibi, içinde buruşup kalmayacaktı. sabahları kalktığı zaman “bugün de her gün gibi. niçin uyandım?.. niçin bana kendimi unutturan uykum sürüp gitmedi?” demeyecek, yürürken ayakları isteksiz şekilde kaldırımlarda sürüklenmeyecekti."

Sayfa 83