"Heathiff, "Isabella bütün o şeyleri hoş bir düşe kapılarak bıraktı," dedi. "Beni gözünde bir aşk romanı kahramanı olarak canlandırdı ve benim şövalyelere yaraşır bağlılığımda sınırsız bir hoşgörü bulacağını umdu. Beni masal kahramanlarına benzetmekte ve kendiliğinden uydurduğu bu yanlış izlenimlere göre davranmakta öyle diretti ki, kendisine aklı başında bir insan gözüyle bakamıyorum doğrusu. Ama, sonunda, beni tanımaya başladı sanırım. Önceleri beni pek sinirlendiren o budalaca gülümsemeleri, surat asmaları artık göremiyorum. Çılgınca tutkusu ve kendisiyle ilgili düşüncelerimi söylediğimde ne kadar ciddi olduğumu anlamakta gösterdiği yeteneksizlik de artık geçti. Kendisini sevmediğimi anlaması için görülmedik bir çaba harcaması gerekti. Öyle bir zaman geldi ki, artık hiçbir şey kendisine bunu anlatamaz, dedim! Neyse, bir parçacık aklı yatar gibi oldu. Çünkü bu sabah, sonunda onu kendimden nefret ettirmeyi başardığımı, son derece korkunç bir haber iletiyormuş gibi bana bildirdi! İnanın, tam bir Herkül çabası gerekti bunun için.Eğer bunu başarabilmişsem, kendisine teşekkür etmem yerinde olur."

Sayfa 184