"Ah, evet! Neredeyse hepsi dışarıdan gelen telkinlere inanılmaz derecede maruz kalır! Öncelikle aile içinde alınan eğitim var ve filozof ailelere çok sık rastlanmaz! Sonrasında rasyonel bir eğitim alan çocukların sayısı azdır. O tür bir eğitim alabilenler bile bir şekilde bir sersemlik ortamında yaşarlar. Sürekli kamuoyunun etkisine maruz kalan çevresi, hizmetçiler, arkadaşlar, vs. çocuğun belleğini toplumdaki yaygın formüllerle dolduracaklardır. Aile bu tür ön yargılara karşı yüksek duvarlar örebilse dahi, çocuğun çok az düşünebilen öğretmenleri ve zihinleri genel kanıyla istila edilmiş arkadaşları olacaktır. Dahası, dünyanın en iyi eğitilmiş çocuğu bile arkadaşlarının arasında bulunduğu sırada onların dilinden konuşur. Kaldı ki dilin kökeninin halk olduğunu herkes bilir. Toplum, dili kendi imgesine uygun olarak yaratmıştır. Onun içine nı, kendisinden gerçekten üstün olan her şeye karşı duyduğu nefretini ve görünüşlerin ötesine asla geçemeyen çocuksu hükümlerini katmıştır. Ayrıca dilin içinde servet, kudret ve savaş kahramanlıklarına yönelik çok sayıda Öövücü fikir çağrışımlarına rastlarken, iyilik, çıkar gütmeme, basit hayat, zihinsel çalışma söz konusu olduğundaysa bu çağrışımlar küçümseyici bir hale bürünür. Dilin bu telkinlerine hepimiz çok üst düzeyde maruz kalırız. Kanıt mı istiyorsunuz? Birisi önünüzde "büyüklük" sözcüğünü dile getirsin, bire yüz iddiaya girerim ki sizin zihninizde ahlaki büyüklükten çok önce ihtişam ve azamet canlanacaktır. Sizin durumunuzdaki herkes Sezar'ı düşünecektir, Epiktetos'u değil. Akla hemen servet, güç, alkışlar geldiğine göre mevzu bahis olan iyi talih! Siz de benim yaptığımı yapın ve bir düşünür için hayatı yaşanmaya değer kılan on-on beş tane karakteristik sözcük seçin ve onları yönelteceğiniz kişilerin aklında bu egzersizin"

Sayfa 153