"Yıllar geçtikçe toplumun yapısının da değiştiğini görüyor, bir annenin görevlerinin gitgide zorlaştığını fark ediyordu.nKiti'nin yaşıtlarının kendi aralarında birtakım gruplar oluşturduğunu, çeşitli kurslara katıldıklarını, erkeklerin arasına kolayca karıştıklarını görüyordu. Artık özgürce, yanlarında kimse olmadanbsokakta gezebiliyorlardı. Ve en önemlisi de o yaşlardaki kızların hepsi kocalarını seçme hakkının ailelerine değil kendilerine ait olduğunu düşünüyordu. "Evlilikler artık eskisi gibi yapılmıyor." işte genel kanı buydu. Her genç kızın ağzında aynı laf dolaşıyordu. Hatta bazen büyüklerin bile böyle söylediği oluyordu. Fakat prenses, simdiki evliliklerin nasıl yapıldığnı kimseden öğrenemezdi. Çocukların geleceğini ailelerin belirlediği Fransız geleneği artık kabul gömüyor, yerden yere vuruluyordu. Kızların tamamen özgür olduğu İngiliz geleneği de kabul edilmiyordu. Zaten Rus toplumunda kabul edilmesi de mümkün değildi. Aracı kişilerin herhangi bir sebepten ötürü uygun görülmediği hallerde elçilerin çöpçatanlık yaptığı Rus geleneği de artik herkes tarafından alaya alınıyor, hatta prenses bile bu geleneğe gülüp geçiyordu. Ama kızların nasıl evlendirileceği, ailelerin onları nasıl kocaya vereceği, kimsenin cevabını bilmediği kocaman bir soruydu. Prensesin konuyu danışma fırsatı yakaladığı herkes aynı yanıtı vermişti: "Tanrı yardımcımız olsun. Bu modern çağda artık bütün o eski moda gelenekleri kenara atma vakti geldi. Evlenecek olan gençler, aileleri değil. O yüzden bu işi gençlere bırakmalı, istediklerini yapmalarına izin vermeliyiz." Kızı olmayan insanların böyle konuşması kolaydı tabii ama prenses, karşısındaki kişiyi tanıma sürecinde kızının âşık olmasından korkuyordu."

Sayfa 73